W poszukiwaniu punktu zwrotnego

Jestem szczęśliwa z tą jedną, konkretną zmianą w swoim życiu. I to właśnie na niej chciałam budować każdą inną.

Jednak jak trudno jest budować swoje życie od podstaw, klocek po klocku, to zapewne wie każdy, który przeżył w swoim życiu niesamowitą zmianę, prawie o sto osiemdziesiąt stopni. 

Zarzekałam się wiele razy, że wszystko będzie inaczej. Ale nie jest. Problem ze zmianami polega na tym, że niektóre z nich inicjują się same z siebie, zastają nas nagle, podejmowane przez drobne szczegóły. Takie, które dzieją się prawie poza nami, takie, które zauważamy, kiedy już są dokonane. 

I kiedy uznajemy tę zmianę za dobrą, lub za nie do cofnięcia, pojawia się problem, jak dostosować wszystko inne do tej jednej zmiany. Bo wszystko inne tkwi w tym samym miejscu, niezmienne, oczekujace, aż sami coś zrobimy.

Bardzo nie chciałaby, żeby ta notka była jedną z licznych, na którą potem spojrzę z kwaśnym uśmiechem, mówiąc, że tak naprawdę nic się nie zmienilo, że był to kolejny zryw mojej świadomości, która została w ten sposób uśpiona, uspokojona.

Szukam punktu zwrotnego. I chociaż dochodzę do moich wniosków w bólach, co jakiś czas do tych samych, za świadomością nie idzie praktyka. Nic nie zrobi się samo, a ja jestem tak perfekcyjnie pozbawiona talentu do twórczego, a przede wszystkim efektywnego działania. 

A tyle zmian czeka na zapoczątkowanie. Tyle okazji mija mnie każdego dnia, tyle potencjalnych błędów zagląda mi w oczy...

Boję się zmian. Ale nie ich efektów i swojego życia, kiedy już nadejdą. Zwyczajnie boję się tego, co będzie, jeśli nie uda mi się ich wcielić w życie. I jest to czysta abstrakcja, skoro przecież jeśli nie uda mi się ich wprowadzić w życia, to będzie... po prostu tak jak teraz.

Oczywiście, do czasu, kiedy zaprzepaszczę zbyt wiele okazji i złapię zbyt wiele błędów. Wtedy kolejna zmiana zainicjuje się sama z siebie. I tej mogę się już bać.